Αν θελήσουμε να δώσουμε το κύριο χαρακτηριστικό της Παιδείας, θα λέγαμε ότι στοχεύει στο να διαμορφώνει τον άνθρωπο του μέλλοντος ώστε να αναζητεί τον προορισμό της δημιουργίας του κόσμου και του εαυτού του, να κατανοεί το δικό του συμφέρον μέσα στο συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, μια και το μέλλον του καθενός εξαρτάται από το μέλλον και τη μοίρα του συνόλου.

Ο παραπάνω λόγος είναι που για αρκετά χρόνια ως τα σήμερα η τοπική αυτοδιοίκηση, η τοπική κοινωνία, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί του τόπου μας αγωνίστηκαν για την ίδρυση του Ενιαίου Λυκείου Χερσονήσου, σε μια προσπάθεια που πέρασε από πολλά κύματα μέχρι την επιτυχία της. Και ήτανε επιτακτική η ανάγκη της ίδρυσης του, γιατί ο σημερινός δημότης κάθε περιοχής και της δικής μας, όλοι μας, βλέπομε δυστυχώς μόνο το άμεσο και όχι το μελλοντικό, το προσωπικό συμφέρον και όχι το συλλογικό, το εφήμερο και φευγαλέο και όχι το σταθερό.

Με τον τρόπο όμως αυτό δουλεύουμε εναντίον του ανθρώπινου προορισμού, εναντίον της φύσης και του περιβάλλοντος, που ήταν για τη Χερσόνησο και εξακολουθεί να διαθέτει ακόμα στοιχεία εξαιρετικού φυσικού κάλλους. Φθάνει σαφώς ο πολίτης-δημότης σ' αυτό από άγνοια και αμάθεια που οδήγησε τον τόπο στην απαξίωση και στη δυσφήμιση διεθνώς, ενώ του έπρεπε καλύτερη τύχη. 'Οχι γιατί πολλοί οικονομικοί παράγοντες του τόπου ή όσοι ήρθαν απ' αλλού δεν είχαν μορφωτικά προσόντα και πτυχία, αλλά μαζί με μια εσφαλμένη και στρεβλή αντίληψη και πολιτική περί ανάπτυξης συνετέλεσαν στην καταστροφή και την απαξίωση της περιοχής, εκμεταλλευόμενοι τις γνώσεις και την ελευθερία που παρέχει και καλώς την παρέχει το δημοκρατικό πολίτευμα και η τοπική αυτοδιοίκηση.

Εναντίον του φαινόμενου, ένα μόνο μέτρο υπάρχει στις αληθινές δημοκρατίες και την τοπική αυτοδιοίκηση, τουλάχιστον κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια της μεταπολίτευσης:

Την ικανότητα των ανθρώπων, σε μια ευνομούμενη πολιτεία, να είναι σκεπτόμενα όντα και πραγματικά ελευθέρα και όχι δέσμια του εγωιστικού συμφέροντος και της ακόρεστης απληστίας εις βάρος του συμφέροντος του συνόλου και του τόπου.

Η ικανότητα αυτή του να είναι ο πολίτης-δημότης σκεπτόμενος, έγκειται στο να συλλογάται ελεύθερα και "συλλογάται καλά όποιος συλλογάται ελεύθερα" κατά τον ποιητή, όποιος ξεπερνά την εγωκεντρική ατομικότητα σκεπτόμενος και τους άλλους, όποιος διαθέτει αυτοδύναμη κρίση και μόρφωση που ασκεί έλεγχο στο σύνολο που φάνηκε και ελέγχεται παραλλήλως από ενεργούς πολίτες, οι οποίοι θέτουν υπεράνω των όποιων ατομικών συμφερόντων το πρωτείο του συνόλου.

Συνεπώς, μόνο οι πολίτες με ουσιαστική ψυχική και πνευματική παιδεία, οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι μπορούν να αποτελέσουν ένα σύνολο δημοκρατικής αυτοδιοίκησης και κατ' επέκταση ενός δημοκρατικού συνόλου. Αυτού του είδους την παιδεία έχουν ανάγκη οι σύγχρονες τοπικές κοινωνίες και οι αστικές δημοκρατίες, που διαθέτουν μεν το καλύτερο σύστημα, αρκεί όμως να συμφωνούν όλα τα μέλη στη διαφύλαξή του. Μια αμαθής ή διαβρωτικά "μορφωμένη" μειοψηφία μπορεί να εξαρθρώσουν τη δημοκρατία και την τοπική κοινωνία, γιατί έχουν την ικανότητα να τηρούν τους τύπους και φαινομενικώς τα νόμιμα, μέχρι ότου πετύχουν τους στόχους τους. Στη προσπάθειά τους αυτή έχουν συμπαραστάτες και βοηθούς τους αμαθείς που είτε από άγνοια είτε από εξάρτηση οικονομική, λόγω και των συνθηκών ανάγκης που δημιουργούνται και της ανεργίας, βοηθούν τους λίγους στο έργο τους, γίνονται και αυτόχειρες, του εαυτό τους και της κοινωνίας τους.